بارازرا را مادر به دنیا نیاورد، صحرا به دنیا آورد، می‌گویند بارازرا، بچه‌ای بود که صحرا قورتش داد، نه کشت، قورت داد، ده سال بعد بالا آورد، نه بچه، پادشاه، زره پادشاه صحرا طلایی سیاه سوخته آفتابی‌اش که طلایی که سیاه شده از آفتاب و شن توی خش و سینه عقاب صحرا و شانه شنل، شنل طوفان شن‌اش که شن، نه پارچه، هر تکان، طوفان، شمشیر دوشاخ صحرایی‌اش که دو شاخ و وسطش چشم صحرا و باد می‌برد، بارازرا، حکمران شن است، نه آدم، شن، می‌گوید کجا برود، کی را دفن کند، می‌گویند بارازرا یک شهر را نفرین کرد، گفت اینجا آب بود، شما خشک کردید، حالا من خشک می‌کنم شما را، شهر، یک شبه شن شد، آدم‌ها، مجسمه شن، بارازرا روی ستون معبد مدفون نشست، منتظر، تا کسی بیاید که تشنه نباشد، چون تشنه‌ها، دروغ می‌گویند، این مجسمه لحظه حکمران شن را نشان می‌دهد که روی ستون معبد مدفون صحرایی که ستون مصری شکسته و شن روان و جمجمه و مار و آفتاب سوزان و آسمان نارنجی، ایستاده، زره پادشاه صحرا طلایی سیاه سوخته آفتابی‌اش که سینه طلایی با نشان خورشید سیاه و شانه بزرگ و ساعد و ساق زرهی و چکمه چرمی شنی و کمربند جمجمه، شنل طوفان شن‌اش که پشت بلند پاره و باد صحرا و شن معلق و سرپوش و صورت سوخته و ریش بافته و چشم طلایی و تاج خار صحرا، شمشیر دوشاخ صحرایی‌اش که فرو کرده به ستون و شن دورش چرخان و تیغه دوشاخ طلایی و دسته استخوان، حالت حکمران شن با پای روی جمجمه و دست روی شمشیر و سر به افق صحرا و نگاه دور، دورش افکت طوفان شن چرخان طلایی و جمجمه شن‌خورده معلق و شعله صحرا نارنجی و مار شن و باد، زیر پایش ستون و شن و استخوان و سوسک صحرا و سایه کوتاه آفتاب، دارد به صحرا نگاه می‌کند، به شن‌هایی که می‌رقصند، نه با قدرت، با دلتنگی، انگار می‌گوید شما هم گم شدید مثل من، نمادی از بارازرا، پسری که صحرا بزرگش کرد تا یاد بگیرد هیچ چیز، به اندازه سایه خنک نیست، و یادآوری سانیکس اینکه طلایی‌ترین زره، اول زیر شن بوده، تا بفهمد طلا، ارزش نیست، سایه است، این فیگور رزینی سانیکس با افکت شن شفاف و زره طلایی شنی بافت‌دار و شمشیر دوشاخ براق، صحرایی‌ترین و حماسی‌ترین نسخه پادشاه برای دکور میز فانتزی شماست.