پلیکو را مادر به دنیا نیاورد، کاغذ به دنیا آورد، می‌گویند پلیکو، یعنی تا، تا کردن، پلیکو، بچه‌ای بود که حرف نمی‌زد، تا می‌کرد، کاغذ، نامه، خاطره، همه را تا می‌کرد، تا کوچک شوند، تا گم نشوند، ردای پلیکو چرمی تاخورده قهوه‌ای کهنه کاغذی‌اش که کاغذ، نه پارچه، هزار تا، به هم دوخته با نخ و جوهر و لکه چای و تا و پاره و مهر و امضا و بوی کهنگی، کلاه کاغذی پلیسه‌ای‌اش که کلاه از نامه‌های عاشقانه تا شده و جوهر پس داده و اشک، عصای مهر کاغذی‌اش که چوب و سرش مهر بزرگ برنجی که با آن نامه‌ها را مهر می‌کند، باطل، پلیکو، آرشیوچی است، آرشیو نامه‌هایی که هیچ‌وقت نرسیدند، می‌گویند پلیکو توی برج کاغذ نشسته، برجی از نامه‌های برگشتی، هر نامه، یک قول، هر قول، یک تا، پلیکو هر شب یک نامه باز می‌کند، می‌خواند، گریه می‌کند، تا می‌کند، می‌گذارد سر جایش، می‌گوید شاید فردا، کسی بیاید دنبالش، این مجسمه لحظه آرشیوچی پلیکو را نشان می‌دهد که روی تپه نامه مدفون که نامه کهنه و پاکت پاره و مهر و جوهر خشک و گرد و شمع و قفسه چوبی شکسته و مه کاغذی، نشسته، ردای پلیکو چرمی تاخورده قهوه‌ای کهنه کاغذی‌اش که بدن لاغر قوز و دست‌های جوهرین و صورت پیر چروک و عینک گرد شکسته و موی سفید کم و ریش و گردنبند کلید، کلاه کاغذی پلیسه‌ای‌اش که سرش و کج و کاغذ تا خورده و جوهر و مهر باطل روش، عصای مهر کاغذی‌اش که کنارش تکیه و مهر جوهرین و جوهر می‌چکد، حالت آرشیوچی پلیکو با زانو بغل روی نامه‌ها و دست نامه باز و دست دیگر مهر و سر پایین و چشم بسته و لبخند غمگین، دورش افکت کاغذ معلق سفید کرم چرخان و جوهر قطره‌ای سیاه معلق و گرد غبار طلایی و نامه باز و مهر معلق، زیر پایش تپه نامه و جوهر و مهر و عینک افتاده و سایه گرم شمع، دارد به نامه نگاه می‌کند، نامه‌ای که 40 سال پیش نوشته شده، به کسی که مرده، نه با ناراحتی، با مهربانی، انگار می‌گوید رسید، بالاخره رسید، نمادی از پلیکو، کسی که یاد داد کاغذ، حافظه است، تا بزنیم، تا یادمان نرود، و یادآوری بلکامانسر اینکه کرم‌ترین کاغذ، مال نامه‌ای است که هزار بار تا شده و هنوز پاره نشده، این فیگور رزینی بلکامانسر با افکت ردای کاغذی تاخورده بافت‌دار و کاغذ معلق شفاف و جوهر براق، احساسی‌ترین و خاص‌ترین نسخه آرشیوچی برای دکور میز فانتزی شماست.