انجلوس را خدا به دنیا نیاورد، سقوط به دنیا آورد، می‌گویند انجلوس، فرشته بود، نه معمولی، نگهبان دروازه، بال‌های پر سفید عظیم شکسته خونین‌اش که روزی آسمان را می‌پوشاند، حالا خاکی، زره فرشته جنگی سفید طلایی بال‌دارش که سفید مرمر و طلایی هاله و حکاکی دعا و ترک، شمشیر نور آسمانی‌اش که نور خالص، نه فلز، انجلوس، چرا سقوط کرد، می‌گویند خدا گفت بایست، او گفت چرا بایستم وقتی پایین می‌کشند، انسان‌ها، دید، یک بچه، داشت می‌افتاد، از بام، فرشته‌ها گفتند نپر، قانون است، انجلوس پرید، بچه را گرفت، بچه زنده ماند، اما بالش شکست، قانون شکست، خدا گفت برگرد، انجلوس گفت نمی‌توانم، بال ندارم، گفت پس بمان، انجلوس ماند، روی زمین، هزار سال، بال‌های پر سفید عظیم شکسته خونین‌اش را بست، شد شنل، زره فرشته جنگی سفید طلایی بال‌دارش را نگه داشت، اما خاکی شد، شمشیر نور آسمانی‌اش را فرو کرد به زمین، شد صلیب، می‌گویند هر شب، بچه‌ها گم می‌شوند، پیدا می‌شوند، می‌گویند انجلوس بردتشان خانه، بی‌آنکه ببینندش، این مجسمه لحظه سقوط مقدس را نشان می‌دهد که بعد از آخرین پرواز، روی ویرانه کلیسای آسمانی شناور که ستون مرمر شکسته و شیشه رنگی خرد و ابر و نور، افتاده، نه ایستاده، زانو، زره فرشته جنگی سفید طلایی بال‌دارش که سینه سفید با حکاکی بال و شانه طلایی و بازوبند و کمربند دعا و شلوار سفید و پابرهنه، بال‌های پر سفید عظیم شکسته خونین‌اش که پشت باز و پرها ریخته و خون خشک و خاک و یکی نیمه تا، شمشیر نور آسمانی‌اش که کنارش افتاده و نورش کم و دسته صلیبی، حالت سقوط مقدس با یک زانو روی سنگ و یک دست روی زمین و یک دست روی سینه و سر پایین و موی سفید بلند و هاله طلایی ترک خورده بالای سر، دورش افکت پر نورانی سفید طلایی معلق چرخان و هاله نور و غبار مقدس و نور آسمان از بالا، زیر پایش سنگ مقدس و پر و خون طلایی و رد بال، دارد به آسمان نگاه می