تندیس رزینی نکالین کا هنه مرگ فیگور رزینی نریکسون

در معبدی که خورشید هرگز به آن نتابیده، او دعا می‌خواند. نه برای زندگی، برای پایان.

نکالین کاهنه مرگ نیست که بکشد - او کسی است که می‌شنود. صدای آخرین نفس‌ها، زمزمه استخوان‌ها زیر خاک، نجوای ارواحی که هنوز نرفته‌اند. تاج جمجمه‌ای‌اش یادگار هزاران مرگی است که دیده، و ردایش از تاریکی بافته شده، نه از پارچه.

در دستش خنجری است که خون نمی‌ریزد، روح می‌برد. چشمانش بسته است، چون نیازی به دیدن ندارد - مرگ را حس می‌کند، مثل نسیم سردی که از گورستان می‌آید.

او نه دشمن است، نه دوست. او فقط حقیقت است. حقیقتی که همه از آن می‌گریزند، اما دیر یا زود همه به معبد او می‌رسند.