اساسین تم 16 را آدم به دنیا نیاورد، سایه به دنیا آورد، تم 16، فرقش با تم‌های دیگر این است، تم‌های دیگر اساسین، می‌کشند برای پول، برای عقیده، تم 16، می‌کشد برای سکوت، می‌گویند تم 16، شماره نیست، اسم است، شانزدهمین بچه‌ای که فرقه کلاغ برداشت، از یتیم‌خانه، یاد دادند چطور نفس نکشی، 16 ثانیه زیر آب، 16 ثانیه بدون پلک، 16 ثانیه بدون صدا راه رفتن، شد سایه، هود چرمی سیاه نقاب‌دارش که صورت ندارد، فقط دو چشم سفید، زره چرم مخفی تیغه‌دارش که هر جایش تیغه، آرنج، زانو، حتی زبانش، شنل کلاغی پاره‌اش که از پر کلاغ‌های مرده، داس زنجیری سایه‌اش که زنجیرش صدا ندارد، چون از موی مرده، تم 16، هیچ وقت روز نمی‌آید، فقط شب، فقط وقتی ماه نیست، قربانی‌اش، آخرین چیزی که می‌بیند، کلاغ است، نه او، چون او سریع‌تر از نگاه است، می‌گویند تم 16، یک بار عاشق شد، دختری، گفت بمان، تم 16 ماند، یک شب، دختر گفت می‌ترسم، از تو، تم 16 هودش را برداشت، دختر دید، صورت ندارد، فقط سایه، جیغ زد، تم 16، برای اولین بار، صدا کرد، گفت هیس، 16 ثانیه بعد، دختر ساکت شد، برای همیشه، از آن شب، تم 16، دیگر نماند، فقط پرید، از بامی به بامی، این مجسمه لحظه کمین را نشان می‌دهد که او بعد از مأموریت شانزدهم، روی بام کلیسای گوتیک نوک‌تیز که صلیب کج و ناودان شکسته و لانه کلاغ و ماه نیست و باران ریز، نشسته، نه ایستاده، چون سایه می‌نشیند، هود چرمی سیاه نقاب‌دارش که هود بلند نوک‌تیز و نقاب منقار کلاغی سیاه براق و چشم سفید نورانی و بانداژ دور دهان، زره چرم مخفی تیغه‌دارش که چرم مشکی خش‌دار و سگک فلزی و تیغه‌های مخفی بیرون زده از ساعد و ساق و کمربند چاقو و شوریکن، شنل کلاغی پاره‌اش که پر سیاه بلند و پاره و خیس و باد تکان و تا زانو، داس زنجیری سایه‌اش که یک دست داس کوچک خمیده خونی و زنجیر بلند پیچ دور دست دیگر و انتهای زنجیر قلاب، حالت کمین سقفی معلق با زانو خم نشسته روی لبه بام و یک دست آویزان و سر پایین نگاه به کوچه تاریک و کلاغ روی شانه، دورش افکت مه سفید آبی و کلاغ‌های سیاه معلق دور و خون چکه از داس و باران و بخار نفس سفید، زیر پایش بام سنگی خزه‌دار و رد