کلتریا را جنگل به دنیا آورد، نه مادر، می‌گویند کلتریا، دختر نبود، دانه بود، دانه‌ای که باد آورد، وسط جنگل سوخته، جنگلی که آدم‌ها سوزانده بودند، برای چوب، برای خانه، دانه افتاد، خاکستر بود، آب نبود، اما دانه، لجوج بود، گفت من می‌مانم، ریشه زد، توی خاکستر، یک روز، دو روز، 100 سال، شد جوانه، جوانه‌ای که برگش سیاه، چون خاکستر خورده بود، گلش رز سیاه، چون دود دیده بود، آدم‌ها برگشتند، دیدند جنگل، دوباره سبز، وسطش، دختری، نه دختر، ملکه، زره گیاهی پیچک‌دار سبز زمردی‌اش، از پیچک، تاج گل رز سیاه‌اش، از خار، شنل برگ پاییزی‌اش، از برگ‌های مرده که دوباره زنده شده، عصای ریشه پیچ‌خورده‌اش، از ریشه درخت کهن که 1000 سال عمر داشت و به او گفت بگیر، تو نگهبان باش، کلتریا ایستاد، گفت اینجا، خانه من است، آدمی گفت می‌بریم، می‌فروشیم، کلتریا نگاه کرد، پیچک، پای آدم را گرفت، کشید، برد زیر خاک، شد کود، جنگل، دوباره ترسید، اما کلتریا گفت نه، من مثل شما نیستم، من نمی‌سوزانم، من نگه می‌دارم، از آن روز، هر کسی که با احترام بیاید، جنگل، میوه می‌دهد، هر کسی که با تبر بیاید، گم می‌شود، می‌گویند کلتریا، هنوز آنجاست، روی ریشه درخت کهن، می‌خوابد، بیدار می‌شود، گل‌های رز سیاهش، شب‌ها باز می‌شود، برای کسی که گم شده، تا راه را پیدا کند، این مجسمه لحظه‌ای را نشان می‌دهد که کلتریا، بعد از باران، روی ریشه درخت کهن بزرگ که ریشه‌هایش مثل مار پیچ و خزه‌دار و قارچ نورانی کنارش، ایستاده، نه نشسته، چون ملکه نمی‌نشیند، زره گیاهی پیچک‌دار سبز زمردی‌اش که سینه‌اش برگ‌های روی هم و پیچک دور کمر و بازو و خارهای کوچک و برگ‌هایش شبنم‌دار، تاج گل رز سیاهش که 3 تا رز سیاه مخملی با خار و برگ سبز تیره روی موهای سبز بلند مواجش، شنل برگ پاییزی‌اش که برگ‌های نارنجی قرمز قهوه‌ای خشک اما زنده و لبه‌سوخته و باد جنگل تکانش می‌دهد، عصای ریشه پیچ‌خورده‌اش که قدش بلندتر و نوکش رز سیاه باز و ریشه‌هایش نور سبز، حالت ایستاده ملکه جنگل با یک دست عصا و یک دست باز که گرده نورانی از دستش می‌ریزد، دورش افکت گرده نورانی طلایی سبز و برگ معلق پاییزی و مه جنگل سفید و پروانه شب، زیر پایش ریشه و خاک نرم و گل رز سیاه کوچک، دارد به جلو نگاه می‌کند، به تو، که وارد جنگل شدی، نه با خشم، با سوال، انگار می‌پرسد با تبر آمدی یا با قلب، نمادی از کلتریا، دختری که از خاکستر رویید تا یادمان بدهد جنگل، مال ما نیست، ما مال جنگلیم، و یادآوری ام جی اینکه قوی‌ترین زره، آهنی نیست، برگی است که دوباره سبز می‌شود، بعد از هر آتش، این فیگور رزینی ام جی با افکت شنل برگ شفاف و تاج رز مخملی و گرده نورانی، فانتزی‌ترین و دارک‌ترین نسخه ملکه طبیعت برای دکور میز جنگلی شماست.