سوسو را ماه به دنیا آورد، نه مادر، می‌گویند سوسو، فضانورد نبود، گم شده بود، دخترک 6 ساله، که عاشق ماه بود، هر شب، از پنجره، به ماه نگاه می‌کرد، می‌گفت ماه، خونه‌ته، یک شب، ماه، نزدیک شد، آنقدر نزدیک که دستش رسید، گرفت، کشید، سوسو رفت، نه با سفینه، با آرزو، رفت ماه، دید ماه، کوچک است، اندازه توپ فوتبال، روش نشست، پاهایش آویزان، لباس فضایی صورتی پاستلی چراغ‌دارش را، مادرش دوخته بود، برای کارناوال، کلاه شیشه‌ای حبابی ستاره‌دارش را، از کاسه ماهی قرض گرفته بود، چکمه‌های گرد پشمالواش را، که توش گرم است، بغلش، عروسک اختاپوس کوچک، اسمش پوفی، که همیشه همراهش، سوسو روی ماه کوچک نشست، گفت حالا چی، ماه گفت هیچی، فقط باش، سوسو گفت حوصله‌ام سر رفت، ماه گفت ستاره‌ها را بشمار، سوسو شمرد، 1، 2، 100، خوابش برد، وقتی بیدار شد، دید زمین، از دور، آبی، گفت دلم برای مامان تنگ شد، ماه گفت می‌توانی برگردی، اما اگر برگردی، دیگر نمی‌توانی بیایی، چون بزرگ می‌شوی، بزرگ‌ها ماه را نمی‌بینند، فقط سنگ می‌بینند، سوسو گفت من نمی‌خواهم بزرگ شوم، می‌خواهم همین جا بمانم، با پوفی، ماه گفت باشه، اما قول بده هر شب، برای بچه‌هایی که به ماه نگاه می‌کنند، دست تکان بدهی، سوسو قول داد، از آن شب، هر وقت به ماه نگاه کنی، اگر دقت کنی، سوسو را می‌بینی، کوچک، صورتی، که پاهایش را تکان می‌دهد، این مجسمه لحظه‌ای را نشان می‌دهد که سوسو، بعد از قولش، روی ماه کوچک بافت‌دار که crater هایش قلبی و خاکش اکلیلی، نشسته، نه ایستاده، چون نشستن، راحت‌تر است، لباس فضایی صورتی پاستلی چراغ‌دارش که چراغ‌های کوچک زرد و آبی روش چشمک می‌زنند و جیب‌هایش پر از آب‌نبات ستاره‌ای، کلاه شیشه‌ای حبابی ستاره‌دارش که شیشه‌اش حباب حباب و توش دو تا چشم بزرگ براق و گونه صورتی، چکمه‌های گرد پشمالواش که پشمالو سفید و بند ستاره‌ای، عروسک اختاپوس کوچک مخملی بنفش بغلش که 8 تا پا و چشم خواب‌آلود، حالت نشسته معلق با پاهای آویزان تاب می‌دهد و یک دستش پوفی را بغل و یک دستش برای زمین دست تکان می‌دهد، دورش افکت ستاره چشمک‌زن و حباب صابونی رنگین‌کمانی و گرد و غبار کیهانی اکلیلی، زیر پایش ماه کوچک و رد چکمه‌اش، دارد به پایین نگاه می‌کند، به زمین، به تو، لبخند می‌زند، لبخند بی‌دندان، نمادی از سوسو، دخترکی که نخواست بزرگ شود، خواست روی ماه بماند، و یادآوری تری دی مون اینکه بزرگ شدن، اجباری نیست، می‌توانی کوچک بمانی، صورتی بپوشی، با اختاپوس حرف بزنی، و هنوز، شادترین آدم کهکشان باشی، این فیگور رزینی تری دی مون با افکت کلاه حبابی شفاف و چراغ لباس نورانی و ماه اکلیلی، کیوت‌ترین و رویایی‌ترین نسخه فضایی برای دکور میز فانتزی شماست.