سقوط پرنس را تاج به دنیا نیاورد، سقوط به دنیا آورد، می‌گویند پرنس، پرنس بود، از بچگی، همه گفتند تو پادشاه می‌شوی، تو خاصی، تو طلایی، زره طلایی شکسته‌اش را از بچگی برایش ساختند، تاج کج افتاده‌اش را، شمشیر شکسته سلطنتی‌اش را، گفتند این شمشیر، فقط به دست پادشاه واقعی، نور می‌دهد، پرنس هر روز تمرین کرد، شمشیر زد، کتاب خواند، مهربان بود، به گدا نان داد، به سرباز سلام، مردم دوستش داشتند، می‌گفتند پرنس، ناجی ماست، تا آن روز، روزی که پدرش مرد، تاج را گذاشتند سرش، اما تاج، سنگین بود، نه طلایش، نگاه مردم، گفتند حالا نان بده، حالا جنگ را ببر، حالا باران بیار، پرنس گفت من فقط پرنس بودم، بلد نیستم، مشاورش گفت بکش، تا بترسند، پرنس گفت نه، من مهربانم، مشاور گفت مهربان، پادشاه نمی‌شود، جنگ آمد، دشمن، دروازه، پرنس رفت، با زره طلایی، شنل ارغوانی پاره‌اش که باد می‌زد، شمشیرش را بالا برد، نور نداد، چون ترسیده بود، سربازها دیدند، فرار کردند، دشمن آمد، تخت ویران شد، تخت ویرانی که پدرش 40 سال ساخته بود، آتش گرفت، پرنس ماند، زانو زد، نه چون خسته بود، چون فهمید قصه‌ای که برایش گفته بودند، دروغ بود، او خاص نبود، فقط پرنس بود، پسری با لباس طلایی، تاجش افتاد، کج، شمشیرش شکست، از وسط، نه از ضربه دشمن، از لرزش دست خودش، از آن روز، کسی پرنس را ندید، می‌گویند هر شب، روی تخت ویران می‌نشیند، نه پادشاه، نه گدا، فقط کسی که سقوط کرد، این مجسمه لحظه سقوط پرنس لحظه‌ای را نشان می‌دهد که او بعد از سقوط پادشاهی، روی تخت ویران سنگی که ستون‌هایش شکسته و خاکستر تاج و تخت دورش و پرچم ارغوانی پاره افتاده، زانو زده، نه ایستاده، چون دیگر ایستادن، معنی ندارد، زره طلایی شکسته خون‌آلودش که طلایش سیاه شده از دود و سینه‌اش سوراخ و خون خودش نه دشمن، تاج کج افتاده‌اش که روی زمین کنار پایش و نگینش افتاده، شنل ارغوانی پاره سوخته‌اش که سوخته و خاکستر روش و باد سرد تکانش می‌دهد، شمشیر شکسته سلطنتی‌اش که تیغه‌اش نصف و توی سنگ فرو رفته و نور نمی‌دهد، دورش افکت خاکستر تاج و تخت و دود سیاه و کلاغ سیاه که روی تخت نشسته و نگاهش می‌کند، زیر پایش پله‌های تخت و خون خشک و نامه‌های مردم که سوخته، دارد به دست‌های خالی‌اش نگاه می‌کند، به جایی که شمشیر بود، سرش پایین، تاج نیست، اشک نیست، فقط سکوت، نمادی از سقوط پرنس، پسری که خواست پادشاه مهربان شود اما فهمید تاج، مهربانی نمی‌خواهد، سنگدلی می‌خواهد، و او سنگدل نبود، پس سقوط کرد، و یادآوری بلکامانسر اینکه بعضی‌ها برای پرواز به دنیا نمی‌آیند، برای سقوط به دنیا می‌آیند، تا به ما یاد بدهند طلایی بودن، همیشه قشنگ نیست، بعضی وقت‌ها طلایی، سنگین‌ترین رنگ است، این فیگور رزینی بلکامانسر با افکت زره طلایی زنگ‌زده و شنل مخمل سوخته و تخت ویران بافت‌دار، تراژیک‌ترین و دارک‌ترین نسخه پرنس برای دکور میز خاص شماست.