جنگ‌آور را شمشیر به دنیا نیاورد، جنگ به دنیا آورد، می‌گویند جنگ‌آور، اسم نداشت، چون کسی که همیشه می‌جنگد، اسم نمی‌خواهد، پسرک بود، توی دهی که همیشه جنگ بود، دهی که هر سال، یک پادشاه می‌آمد، می‌گفت بجنگید، پسرک می‌جنگید، 7 ساله بود، چوب دستش گرفت، شد شمشیر، 10 ساله، سپر، 15 ساله، تبر، تبر دو سر غول‌کش، که پدرش از کوه آورده بود، می‌گفت این تبر، غول می‌کشد، پسرک گفت من غول ندیدم، پدرش گفت می‌بینی، جنگ، خودش غول است، 20 ساله شد، جنگ بزرگ آمد، همه مردند، پدر، مادر، ده، فقط او ماند، چون خوب می‌جنگید، ایستاد وسط میدان، دورش جنازه، زره تیتانیوم سیاه حکاکی شده‌اش که هدیه پدر، پر از خون، نه خون خودش، خون دشمن، شنل پاره جنگی خون‌آلودش که باد تکانش می‌داد، کلاهخود شاخدار شکسته‌اش که یک شاخش افتاده، تبر دو سر غول‌کشش که از بس زده، کند شده، اما هنوز می‌برد، دشمن آمد، گفت تسلیم شو، جنگ‌آور گفت جنگ‌آور تسلیم نمی‌شود، چون اگر تسلیم شود، دیگر جنگ‌آور نیست، فقط آدم است، و آدم بودن، سخت‌تر از جنگیدن است، جنگید، 3 روز، 3 شب، وقتی تمام شد، دید کسی نیست، نه دشمن، نه دوست، فقط کوه جمجمه، کوهی که خودش ساخته، از جمجمه دشمن و دوست، رفت بالایش، ایستاد، فریاد زد، کسی جواب نداد، فهمید جنگ تمام شده، اما او تمام نشده، چون جنگ‌آور، وقتی جنگ تمام می‌شود، تازه گم می‌شود، یک پیرزن آمد، گفت پسرم، جنگ تمام شد، برو خانه، جنگ‌آور گفت خانه‌ام کجاست، پیرزن گفت خانه‌ات، جایی است که تبرت را زمین بگذاری، جنگ‌آور نگاه کرد به تبرش، دید نمی‌تواند زمین بگذارد، چون دستش به تبر چسبیده، از بس خون خشک شده، از آن روز، ماند روی کوه جمجمه، می‌گویند هنوز هم آنجاست، بعضی شب‌ها، کلاغ‌ها دورش می‌چرخند، فکر می‌کنند مترسک است، اما مترسک نیست، جنگ‌آور است، که منتظر جنگ بعدی است، چون فقط توی جنگ، می‌داند کیست، این مجسمه لحظه‌ای را نشان می‌دهد که جنگ‌آور، بعد از آخرین جنگ، روی کوه جمجمه‌ای که خودش از جمجمه‌های شکسته و استخوان و سپر پاره ساخته، ایستاده، نه نشسته، چون جنگ‌آور نمی‌نشیند، زره تیتانیوم سیاه حکاکی شده‌اش که حکاکی گرگ و کلاغ روش و ترک خورده و خون خشک، شنل پاره جنگی خون‌آلودش که پاره پاره و باد کوه تکانش می‌دهد، کلاهخود شاخدار شکسته‌اش که یک شاخش نیست و از زیرش چشمان قرمز خسته، تبر دو سر غول‌کش‌اش که دو سرش خون‌آلود و دسته‌اش چرم پیچ و روی شانه‌اش، دورش دود و خون و کلاغ و مه جنگ، زیر پایش جمجمه و استخوان و پرچم پاره، دارد به افق نگاه می‌کند، به جایی که دود می‌آید، شاید جنگ بعدی، شاید فقط مه، دستش تبر را محکم گرفته، انگار می‌ترسد اگر ول کند، بیفتد، نمادی از جنگ‌آور، کسی که جنگ را برد اما خودش را باخت، و یادآوری بلکامانسر اینکه قوی‌ترین جنگ‌آور، کسی نیست که همه را بکشد، کسی است که بتواند تبرش را زمین بگذارد، اما بعضی‌ها، هیچ وقت نمی‌توانند، این فیگور رزینی بلکامانسر با افکت زره فلزی براق و تبر خون‌آلود و شنل چرمی بافت‌دار، حماسی‌ترین و دارک‌ترین نسخه وایکینگ برای دکور میز قدرتی شماست.