جما شکارچی هیولا را شجاعت به دنیا نیاورد، ترس به دنیا آورد، می‌گویند جما، دختر دهکده گرگ‌ها بود، دهی که هر ماه کامل، هیولا می‌آمد، نه گرگ، هیولا، گرگینه، بزرگ، می‌برد، بچه‌ها را، جما 10 ساله بود، برادرش را برد، توی ماه کامل، جما دید، اما کاری نکرد، ترسید، قایم شد زیر تخت، برادرش جیغ زد، جما جیغ نزد، از آن شب، قسم خورد، گفت دیگر نمی‌ترسم، رفت پیش شکارچی پیر، شکارچی پیر ده، که یک چشم نداشت، گفت به من یاد بده، شکارچی گفت شکارچی شدن، یاد گرفتن نیست، فراموش کردن است، باید فراموش کنی که دختر هستی، که می‌ترسی، جما گفت فراموش می‌کنم، 6 سال، توی کوه، زره چرمی شکارچی حکاکی شده پوشید، زره‌ای که شکارچی پیر از پوست گرگینه اولش ساخته بود، شنل خزدار گرگ پوشید، خز گرگی که خودش کشته بود، دو شمشیر خمیده استخوانی دست گرفت، شمشیرهایی که از استخوان اژدهای کوه، کمربند طلسم جمجمه بست، که هر جمجمه، یک هیولا، 16 سالگی برگشت، دهکده، ماه کامل، هیولا آمد، همان گرگینه، بزرگتر، جما جلوش ایستاد، هیولا خندید، گفت تو همان دخترکی هستی که زیر تخت قایم شدی، جما گفت آره، اما حالا تخت ندارم، پرید، دو شمشیرش را، یکی توی قلب هیولا، یکی توی گلوش، هیولا افتاد، خونش پاشید روی برف، سیاه، جما نشست کنارش، گفت این برای برادرم، هیولا گفت برادرت زنده است، توی غار، جما رفت، دید برادرش، اما نه برادرش، گرگینه کوچک، چون هیولا، او را هم گرگینه کرده بود، برادرش گفت جما، بکش من را، جما گریه کرد، برای اولین بار بعد 6 سال، شمشیرش را برداشت، برادرش را کشت، از آن روز، شد جما شکارچی هیولا، نه قهرمان، چون قهرمان‌ها نجات می‌دهند، او می‌کشد، حتی کسانی که دوستشان دارد، تا هیولا نشوند، این مجسمه لحظه‌ای را نشان می‌دهد که جما، بعد از کشتن صدمین هیولا، روی صخره بلند کوه که زیرش جنازه هیولای عنکبوتی تازه‌کشته و خونش داغ، ایستاده، نه پیروز، خسته، زره چرمی شکارچی حکاکی شده‌اش که پر از خراش چنگال و خون خشک، شنل خزدار گرگش که باد کوه تکانش می‌دهد و خون روش، دو شمشیر خمیده استخوانی‌اش که یکی توی دست، یکی توی جنازه هیولا و خون ازش می‌چکد، کمربند طلسم جمجمه‌اش که جمجمه‌ها تکان می‌خورند، دورش افکت خون هیولا و تار عنکبوت پاره و مه کوه، زیر پایش صخره و برف خونی، دارد به پایین نگاه می‌کند، به دهکده، به چراغ‌هایی که روشن است، اما نمی‌رود، چون می‌داند اگر برود، بچه‌ها از او می‌ترسند، چون او هم بوی هیولا می‌دهد، نمادی از جما شکارچی هیولا، دختری که از ترس، شجاع شد، اما از شجاعت، تنها، و یادآوری سانیکس اینکه شکارچی هیولا شدن، آسان است، کافی است هیولایی را بکشی، اما آدم ماندن، سخت است، وقتی همه هیولاهایت را کشتی و دیدی هیولای آخر، خودت هستی، این فیگور رزینی سانیکس با افکت خز بافت‌دار و شمشیر خون‌آلود و زره چرمی حکاکی، وحشی‌ترین و احساسی‌ترین نسخه شکارچی برای دکور میز فانتزی شماست.