بوئت را دریا به دنیا آورد، نه مادر، می‌گویند بوئت، قایقران نبود، نگهبان قایق‌ها بود، توی دهی که همه ماهیگیر بودند، دهی که هر شب، یک قایق گم می‌شد، می‌گفتند دریا می‌برد، اما بوئت می‌دانست دریا نمی‌برد، چیزی می‌برد، بوئت، پسرک 12 ساله، پدرش ماهیگیر بود، یک شب رفت دریا، برنگشت، قایقش برگشت، خالی، طناب‌هایش پوسیده، مثل اینکه 100 سال توی آب بوده، بوئت از آن شب، هر شب رفت اسکله، با فانوس دستی دودگرفته‌اش، کت بلند چرمی فرسوده پدرش را پوشید، که بزرگ بود، تا زانو، کلاه لبه‌دار شکسته پدرش، صورتش را کسی ندید، چون نقاب استخوانی می‌زد، می‌گفت دریا، صورت بچه را دوست ندارد، می‌برد، 10 سال گذشت، هر شب، اسکله، مه، فانوس، یک شب، صدا شنید، از توی مه، صدای پارو، دید قایق، قایق پدرش، پدرش توش، اما نه پدرش، سایه، گفت بوئت، بیا، بوئت گفت نه، تو پدرم نیستی، تو چیزی هستی که پدرم را برد، سایه خندید، گفت من بوئت هستم، بوئت واقعی، تو فقط نگهبان قایق‌های خالی هستی، بوئت فانوسش را بالا برد، نور افتاد روی آب، دید زیر آب، هزاران قایق، هزاران دست، که طناب می‌کشند، فهمید دریا، قایق نمی‌خواهد، نگهبان می‌خواهد، کسی که بماند، تا بقیه بروند، پدرش مانده بود، حالا نوبت او بود، از آن شب، کسی بوئت را ندید، اما ماهیگیرها می‌گویند شب‌های مه‌آلود، کسی روی اسکله ایستاده، با کت بلند چرمی فرسوده، کلاه لبه‌دار شکسته، صورت استخوانی نقابدار، فانوس دستی دودگرفته دستش، نورش کم، اما خاموش نمی‌شود، اگر گم شوی توی مه دریا، نورش را می‌بینی، می‌رسی به اسکله، این مجسمه لحظه‌ای را نشان می‌دهد که بوئت، بعد از 10 سال نگهبانی، روی اسکله چوبی پوسیده که طناب‌های پوسیده دورش و تخته‌هایش شکسته، ایستاده، نه نشسته، چون نگهبان نمی‌نشیند، کت بلند چرمی فرسوده‌اش که باد دریا تکانش می‌دهد و بوی نمک، کلاه لبه‌دار شکسته‌اش که روش نمک خشک و پر کاکایی، صورت استخوانی نقابدارش که از زیر کلاه، دو چشم نورانی زرد کم، فانوس دستی دودگرفته‌اش که شیشه‌اش سیاه اما نور زردش مثل ماه توی مه می‌پاشد، دورش مه دریا و طناب‌های پوسیده و کاکایی‌های مرده چوبی، زیر پایش آب سیاه که توش سایه قایق‌ها، دارد به مه نگاه می‌کند، به جایی که قایق‌ها می‌آیند و نمی‌روند، دست دیگرش طناب قایقی را گرفته که قایق ندارد، انگار می‌خواهد بگوید من هستم، نترسید، نمادی از بوئت، نگهبان اسکله، پسری که پدرش را دریا برد و خودش اسکله شد، و یادآوری پاتریون اینکه بعضی‌ها می‌روند، بعضی‌ها می‌مانند، آنهایی که می‌مانند، غمگین‌ترند، چون باید چراغ را روشن نگه دارند، حتی اگر کسی برنگردد، این فیگور رزینی پاتریون با افکت فانوس نورانی و کت چرمی بافت‌دار و مه شفاف، غمگین‌ترین و گوتیک‌ترین نسخه دریایی برای دکور میز دارک شماست.