لیا و غول را تنهایی به هم داد، نه قصه، می‌گویند لیا، دختری بود 6 ساله، مادرش مرد، پدرش رفت شهر کار کند، گفت زود برمی‌گردم، برنگشت، لیا ماند توی کلبه جنگل، تنها، با عروسک پارچه‌ای‌اش که مادرش دوخته بود، هر روز می‌رفت لب رودخانه، می‌گفت پدر کی می‌آید، رودخانه جواب نمی‌داد، یک روز، صدای گریه شنید، نه گریه خودش، گریه بزرگ، رفت دنبال صدا، دید غول، غولی بزرگ، اندازه 3 تا خانه، پوستش سنگی، خزه‌ای، نشسته، گریه می‌کند، لیا نترسید، گفت چرا گریه می‌کنی، غول گفت چون من بزرگم، همه از من می‌ترسند، هیچ کس با من بازی نمی‌کند، لیا گفت من بازی می‌کنم، غول گفت تو کوچک‌ترین آدمی هستی که دیده‌ام، لیا گفت تو بزرگترین غولی هستی که دیده‌ام، پس ما با هم جوریم، از آن روز، با هم بودند، لیا هر روز برای غول گل می‌آورد، گل‌های وحشی جنگل، غول برای لیا صخره‌ها را جابجا می‌کرد تا رودخانه را ببیند، یک روز، آدم‌های ده آمدند، دیدند غول، گفتند غول آمده بچه را بخورد، ریختند، با چوب، غول ترسید، خواست فرار کند، اما لیا جلو ایستاد، گفت نزنید، او دوست من است، او غول مهربان است، آدم‌ها گفتند غول مهربان نداریم، لیا گفت دارید، این یکی، غول، که تا حالا کسی دوستش نداشته، گریه کرد، اشکش افتاد، شد رودخانه کوچک، آدم‌ها دیدند غول گریه می‌کند، برای اولین بار، دیدند غول هم دل دارد، رفتند، غول به لیا گفت چرا نگذاشتی بروم، لیا گفت چون تو اگر بروی، من دوباره تنها می‌شوم، غول گفت من هم، از آن روز، آدم‌های ده، گاهی برای غول غذا می‌آوردند، غول برایشان درخت‌های افتاده را بلند می‌کرد، این مجسمه دو نفره لحظه‌ای را نشان می‌دهد که عصر شده، لیا و غول روی صخره بزرگ کنار جنگل نشسته‌اند، صخره‌ای که غول خودش آورده تا لیا خسته نشود، لیا با لباس قرمز بافتنی‌اش که مادرش بافته بود و حالا کمی پاره، موهای بافته‌اش که یک روبان قرمز دارد، عروسک پارچه‌ای‌اش بغلش، نشسته روی دست بزرگ غول، چون دست غول، اندازه تخت لیاست، غول مهربان سنگی با پوست سنگی خزه‌ای که روش گل درآمده، چشم‌های بزرگ نورانی زرد مهربان که به لیا نگاه می‌کند، نه به جنگل، دست‌های بزرگش که دور لیا را گرفته اما آرام، انگار می‌ترسد فشار دهد، دورشان گل و مه جنگل و پروانه، زیرشان صخره و رودخانه، لیا سرش را گذاشته به انگشت غول، غول لبخند می‌زند، برای اولین بار، نه گریه، چون فهمیده بزرگ بودن، وقتی کسی کوچک کنارت باشد، قشنگ است، نمادی از لیا و غول، کوچکترین دختر و بزرگترین غول، و یادآوری ام جی اینکه دوستی، قد نمی‌شناسد، بعضی غول‌ها، از آدم‌ها مهربان‌ترند، بعضی بچه‌ها، از بزرگترها شجاع‌تر، این فیگور دو نفره رزینی ام جی با افکت پوست خزه‌دار و لباس بافتنی بافت‌دار، احساسی‌ترین و کودکانه‌ترین نسخه دوستی برای دکور میز قصه شماست.