آبرون من جادوگر شهر آز نبود، او مردی بود که وانمود کرد جادوگر است چون شهر به یک دروغ امیدوارکننده بیشتر از یک حقیقت تلخ نیاز داشت، وقتی الفابا با پوست سبزش طرد شد و گلیندا با حباب صورتی‌اش محبوب شد، آبرون بین‌شان ایستاد، به یکی گفت پرواز کن، به دیگری گفت بدرخش، اما خودش هیچ‌وقت نه پرواز کرد نه درخشید، او فقط پرده‌ها را کنار می‌زد و نشان می‌داد که جادو واقعی نیست، شجاعت واقعی است، این مجسمه لحظه‌ای را نشان می‌دهد که او روی صحنه نیست، پشت صحنه است، کلاهش را برداشته و خسته به عصایش تکیه داده، نمادی از فریب شیرین، تنهایی مدیر نمایش، مردی که برای دیگران آرزو می‌سازد اما خودش هیچ آرزویی ندارد و داستان ویکد بدون او شروع نمی‌شود.