وی فقط یک حرف نیست، فریاد تمام کسانی است که زمین خوردند و بلند شدند، وقتی جنگ تمام شد، سربازی روی تپه خاکستر ایستاد و دو انگشتش را بالا برد، عکاسی آن لحظه را ثبت کرد و دنیا فهمید که پیروزی همیشه با شمشیر نیست، گاهی فقط زنده ماندن پیروزی است، این مجسمه همان لحظه را جاودانه کرده، فیگوری که پاهایش روی زمین نیست، در هوا معلق است، چون پیروزی سبک است، چون بعد از ماه‌ها ترس، بالاخره می‌توانی نفس بکشی، سانیکس آن را طوری طراحی کرده که از هر زاویه ببینی، انگار به تو علامت می‌دهد: تو هم بردی، نمادی از موفقیت، امید، پایان سختی، انگیزه و یادآوری اینکه هر V کوچکی پشتش یک جنگ بزرگ دارد.