این اژدها، اسماگ نیست که بر طلا بخوابد و غرش کند، او نگهبان است، آخرین اژدهای کوهستان خاموش که وقتی آخرین پادشاه انسان‌ها مرد، به جای اینکه گنجینه را غارت کند، بر جایگاه او نشست تا کسی دیگر جرأت نکند تاج را بردارد، هزار سال است همان‌جا نشسته، بال‌هایش غبار گرفته، چشم‌هایش نیمه‌باز، اما هر کسی که با طمع نزدیک شود، می‌فهمد که آتشش هنوز خاموش نشده، این مجسمه لحظه بیداری را نشان می‌دهد، وقتی صدای پایی در تالار می‌پیچد و اژدها سرش را آرام بالا می‌آورد، نه برای حمله، برای قضاوت، نمادی از قدرت صبور، نگهبانی ابدی، شکوه فراموش‌شده و پادشاهی که تاجش را به اژدها سپرد چون به انسان‌ها دیگر اعتماد نداشت.