نجوای شب را فریاد به دنیا نیاورد، نجوا به دنیا آورد، فرقش با صدای شب این است، صدای شب، صداست، نجوای شب، زمزمه است، می‌گویند وقتی شب خیلی ساکت می‌شود، آنقدر ساکت که حتی جیرجیرک‌ها نمی‌خوانند، نجوای شب می‌آید، دختر بود، اسمش لونا، عاشق کتاب، همیشه کتاب می‌خواند، تا شب، مادرش می‌گفت بخواب، لونا می‌گفت یک صفحه دیگر، یک شب، کتابی پیدا کرد، جلدش مشکی، اسمش نجوای شب، بازش کرد، توش نوشته بود هر کسی این کتاب را تا آخر بخواند، خودش کتاب می‌شود، لونا خندید، خواند، صفحه اول، دخترکی بود تنها، صفحه دوم، دخترک رفت جنگل، صفحه سوم، دخترک شنل توری مشکی پوشید، ماسک نصف صورت نقره‌ای گذاشت، موهایش سفید شد، لونا خواند و خواند، هر صفحه که می‌خواند، خودش می‌شد، موهایش بلند، سفید یخی، شنل زمزمه‌ای توری مشکی‌اش که گلدوزی ستاره داشت، تنش شد، ماسک نصف صورت نقره‌ای‌اش که حکاکی ماه، صورتش شد، تا رسید به صفحه آخر، صفحه آخر خالی بود، فقط نوشته بود بنویس، لونا فهمید باید بنویسد، چی را، سرنوشتش را، نوشت من نجوای شب شدم، از آن شب، شد نجوای شب، نگهبان کتابخانه شب، کتابخانه‌ای که هیچ کس نمی‌بیند، فقط عاشقان کتاب، شب‌ها، وقتی کسی تا دیر وقت کتاب می‌خواند و خوابش می‌برد، نجوای شب می‌آید، شناور، روی هلال ماهش، چون او دیگر راه نمی‌رود، شناور است، کتاب طلسم شب بازش، کتابی که هر صفحه‌اش یک آرزو، باز می‌کند، زمزمه می‌کند، زمزمه‌اش مثل باد، کسی نمی‌فهمد، اما آرام می‌شود، یک شب، پسری بود، امتحان داشت، استرس، خوابش نمی‌برد، کتابش باز، نجوای شب آمد، نشست روی هلال ماه کنار پنجره‌اش، کتابش را باز کرد، زمزمه کرد، پسر فکر کرد باد است، اما باد، بوی کاغذ کهنه نمی‌دهد، خوابش برد، صبح بیدار شد، دید کنار کتابش، یک پر سفید، پر از شنل نجوای شب، برداشت، گذاشت لای کتاب، از آن روز، هر وقت استرس داشت، آن پر را نگاه می‌کرد، آرام می‌شد، این مجسمه لحظه‌ای را نشان می‌دهد که نجوای شب، بعد از هزار سال زمزمه، روی هلال ماه کریستالی‌اش که روی ابر شب شناور است، نشسته، نه ایستاده، چون خسته است از بس زمزمه کرده، شنل زمزمه‌ای توری مشکی‌اش که توری و ستاره‌های نقره‌ای توش می‌درخشد و باد تکانش می‌دهد، ماسک نصف صورت نقره‌ای‌اش که نصف صورتش را پوشانده و نصف دیگر، لبخند آرام، موهای بلند سفید یخی‌اش که دورش مثل مه، کتاب طلسم شب بازش که جلد چرمی و صفحاتش نور نقره‌ای و نوشته‌هایش می‌درخشد، دورش ستاره و مه نقره‌ای و گل‌های شب، زیر پایش هلال ماه که نور می‌دهد، دارد به پایین نگاه می‌کند، به پنجره‌ای که چراغش روشن است، کسی دارد کتاب می‌خواند، انگشتش روی کتاب، انگار می‌خواهد بگوید بخوان، من گوش می‌دهم، نمادی از نجوای شب، دختر کتاب، زمزمه‌ای که شب را پر می‌کند، و یادآوری نریکسون اینکه بعضی قصه‌ها، وقتی خوانده شوند، تمام نمی‌شوند، شروع می‌شوند، لونا تمام نشد، نجوای شب شد، تا برای همیشه زمزمه کند، این فیگور رزینی نریکسون با افکت شنل توری شفاف و کتاب نورانی و ماه درخشان، گوتیک‌ترین و عاشقانه‌ترین نسخه شب برای دکور میز کتاب‌خوان شماست.